Raponsje

Surfend op het internet kom je de leukste creaties tegen. Vaak zijn het prachtige artikelen die voor een flinke prijs te koop zijn. Niet alleen mijn budget is er niet naar om zoveel te betalen, maar ik wíl het niet eens. En wat is er bovendien leuker dan zeggen: ‘dat heb ik zelf gemaakt’?

Zo maakte ik naar een voorbeeld op internet dit Raponsje-mutsje. Haken kan ik niet, en hoef ik ook niet zo per sé te leren. Dus kocht ik een kant en klaar mutsje. Om te vlechten te maken had ik aan 1 bol wol genoeg. Eerst heb ik twee stoelen tegenover elkaar gezet en de wol er omheen gespannen. Vervolgens een keer doorknippen en toen had ik allemaal strengen van dezelfde lengte.

Met een haaknaald heb ik de strengen door de rand van het mutsje gehaald en vastgezet. Daarna mooie vlechten maken en deze goed vastknopen aan het einde. Het is immers voor een peuter bestemd, en ik heb geen zin om iedere dag de haren uit de knoop te halen en opnieuw te vlechten. Tot slot nog een strikje onderaan en recht afknippen.

Zie hier het schattige resultaat:

IMG_2157

Advertenties

Tijd voor mama

In het drukke leven als huismoeder is het soms moeilijk om wat me-time te vinden. Vandaag stond echter een ochtendje tijd voor mezelf op het programma. Peuterdochter kon een halve dag op het kinderdagverblijf inhalen en voor kleuterzoon is de basisschool weer begonnen.

Maar wat doe je dan in die ‘vrije’ uurtjes? Ik ben het eigenlijk niet meer gewend. Als ik een keer een uurtje zonder kinderen heb te besteden, gaat die tijd vaak op aan dingen van het ‘te doen’-lijstje. Het huishouden, boodschappen, naar de stad gaan en vervolgens thuis komen met kleding voor de kids. Echte me-time is het dan niet eens.

Sinds een tijd heb ik wel mijn vaste sportmomenten in de week. Ik ga hardlopen bij een vereniging en thuis staat dat inmiddels vast in de agenda: mama gaat sporten. Als papa ook iets heeft afgesproken op die tijdstippen, dan is het zijn verantwoordelijkheid om oppas te regelen. Ik vind sporten sowieso heerlijk, maar ook het gevoel even weg te zijn uit het gezinsleven geeft me weer nieuwe energie. Ik merk het meteen als ik het sporten een keer oversla. Thuis ben ik nooit alleen en heb ik altijd de zorg voor een ander. Als ik ga sporten krijg ik daar mentaal even pauze van.

Vanmorgen heb ik voor het hardlopen nieuwe schoenen uitgezocht. In mijn eentje in de winkel, uitgebreid advies vragen zonder steeds een oog op peuterdochter te hoeven houden die alle schoenen wil passen. Heerlijk! Ik kan weer met goede schoenen de volgende kilometers me-time tegemoet.

Als ik het dan zo uitreken, heb ik er inmiddels met mijn oude schoenen zo´n 1200 km me-time op zitten.
 
Runningshoes3

De fantastische fantasie van een kleuter

Het was vandaag de laatste vakantiedag van kleuterzoon. Morgen gaat hij weer naar school en kan hij zich weer met zijn vriendjes uitleven. Daar verheugt hij zich ook enorm op. Maar vanmorgen hebben we nog even met ons gezinnetje genoten van het zonnetje dat tussen de wolken door kwam in de speeltuin.

Mijn zoontje is een kind vol fantasie. Ik merk het in al zijn spel: met autootjes, met buitenspelen, met verhalen die hij vertelt (verzint dus). Zijn fantasie lijkt eindeloos. Hij staat heus nog met twee benen op de grond, maar kan ook heerlijk spelen. Zowel in zijn eentje vermaakt hij zich prima, maar soms wil hij ook erg graag samen spelen. Dat kan met andere vriendjes zijn, maar vandaag was het mama.

In de speeltuin zaten we in een auto met een laadbak achter ons. Natuurlijk werd er met alle gebroem en getoet gereden, geschakeld en gestuurd. De radio ging uiteraard ook aan met een knopje en hij zet dan een andere zender op en zingt zelf tijdens het rijden de liedjes. Er moet onderweg getankt en uiteraard snoep gekocht worden in het tankstation. Vervolgens nog een rood licht en de politie die hem bekeurt. Ach, iedere moeder zal haar zoontje hier wel in herkennen. Maar ik heb me nog het meest vermaakt met de fantasie die hij had over de dieren die zogenaamd achter in onze auto mee reden.

Zo hebben we een koe, giraf, olifant, mieren, varkens, egels en ten slotte een paard vervoerd. Helaas moest de koe uitstappen omdat hij in onze nek zat te likken (oké, die eerste heb ik verzonnen om het verhaal een zetje te geven). De giraf had niet gebukt bij de brug, dus die kon ook niet langer mee. De olifant heeft er helaas voor gezorgd dat we door onze wielen zijn gezakt. De miertjes kietelden te veel en de egels prikten uiteraard. De varkens stonken te erg, want die lieten steeds scheten. En het paard? Die was lief en mocht blijven.

Heerlijk, wat een rit hebben we gemaakt. En ik kan alleen maar zeggen: Ik bof met een kleuterzoon die zo vol fantasie zit.

Prentenboek-favorieten

Regelmatig ga ik naar de bieb om kinderboeken te lenen. Ze hebben een groot aanbod voor diverse leeftijden. Er is dus genoeg te kiezen, maar juist dat grote aanbod zorgt er ook voor dat ik soms wat verdwaal. Ik ben nogal kritisch en zoek gewoon het leukste boek. Vaak stel ik van tevoren een lijstje samen met titels die me leuk lijken. Dat doe ik dan op basis van tips, top 10-lijstjes, griffels en penselen via internet.

Inmiddels ben ik dus bedreven in het kiezen van het leukste kinderboek. Vaak worden de boeken die ik leen tot het maximum aantal keer verlengd, en dan nog is de teleurstelling groot als het boek uiteindelijk ingeleverd moet worden. Maar niet getreurd, we kiezen gewoon het volgende boek om te verslinden.

Bij deze een aantal recensies van peuter- en kleuterboeken die bij ons erg in de smaak vallen:

DrKwakDokter Kwak – Steve Smallman

De dieren mankeren allemaal iets, maar dokter Kwak weet raad. Kleuterzoon lacht zich iedere keer rot als de Gorilla met zijn broek vol scheten aan de beurt is. En ook als ouder vind ik het niet erg dit boek nóg eens te lezen. Ik ben fan!

 

 

EenBoek

Een boek – Hervé Tullet, Hervé

Ja, het is een boek, en toch is dit eens iets anders. Schudden, klappen, blazen. En op de volgende bladzijde zie je wat voor effect jouw handelingen hebben gehad. Heerlijk interactief boek zonder verhaal, maar gewoon lekker doen.

 

BoeBOE! roept Klein Konijn – Jonathan Allen

Een grappig verhaal over dieren en hun geluiden, met mooie illustraties, duidelijke tekst en een leuke verhaallijn. Echt een leuk boek voor peuters vanaf 2 jaar.

 

 

DeAap

De aap met de blauwe billen – Steve Smallman

Alweer een erg leuk boek van Steve Smallman. Alle dieren verdienen een kleurtje, en ook de aap moet eraan geloven. Mooie tekeningen en precies lang genoeg als ‘voor het slapen gaan’-verhaaltje.

 

Een ook voor dreumes en peuters een paar boekjes die we graag lezen:

DagGiraf

Dag giraf! – Betty Sluyzer

Een boekje met mooie vrije illustraties van dieren en tekst op rijm. We bedachten bij ieder dier een gebaar of beweging, waardoor het een interactief boek werd. Vliegen met je vleugels, een hapje nemen, iedere zin en dus ieder dier kreeg zijn gebaar. En juist dat maakt een verhaal lezen zo leuk.

 

Noede

Noedel houdt van knuffels – Marion Billet

Pandabeertje Noedel speelt met zijn eendje en met zijn bal en belt met oma. Een babyboekje met een leuke panda in de hoofdrol. De herkenbare plaatjes die ook van structuur verschillen maken dit een leuk voelboekje. Overigens zijn ook de andere Noedel-boekjes leuk voor de kleintjes: ‘Noedel gaat slapen’, ‘Noedel houdt van dieren’, ‘Noedel houdt van rijden’.

SpitterSpitter, spetter, spat! – David Melling

Een telboekje met lieve eendjes die willen gaan zwemmen. Leuke prenten en korte tekst die lekker loopt.

 

 

Je merkt het al, ik hou wel van telboekjes, dus hier nog een:

Woezel

Woezel & Pip, Samen tellen – Guusje Nederhorst

Een boekje met mooie tekeningen zoals we gewend zijn van Woezel & Pip. Strakke illustraties in mooie heldere kleuren. Je telt onder andere de vissen, de tulpjes, de wolken en de sterren. En ook als je peuter nog niet toe is aan tellen, is het benoemen van de plaatjes ook leuk.

 

 

Roodkapje

 

Voor een nichtje dat bijna twee wordt maakte ik een roodkapje-mantel en stoffen mandje. En omdat er uit de lap stof nóg wel een manteltje paste, kreeg peuterdochter er ook een.

Het is een standaard capuchon aan een halve cirkelrok. De fleece-plaid van IKEA die nog nooit gebruikt was, was ideaal als stof. Het laat zich makkelijk knippen en naaien, en vraagt bovendien weinig afwerking. Het boodschappenmandje heb ik uit twee restlapjes stof genaaid en het paddenstoelen-bandje lag al heel lang te wachten op een bestemming. Use What You Have, zullen we maar zeggen.

Toen het mandje af was, zei dochterlief steeds ‘mij’. Oké, voor de foto dan eventjes. Toen zei ze ‘hoed’. Waarop ik antwoordde: ‘Nee, tas.’ En zoals een peuter hoort te antwoorden volgde toen: ‘Nee… Hoed!’

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
Het is een mooi universeel maatje geworden. Zowel peuterdochter met kledingmaat 80/86 als kleuterzoon met kledingmaat 110 passen het manteltje prima.
 
 

Slim Fit

Sinds kleuterzoon naar school gaat slijten zijn broeken aan de lopende band. Hij krijgt niet eens de kans om er uit te groeien.
 

Al een tijdje geleden knipte ik van een restlapje nog net een spijkerbroek. Het model komt uit Knippie 4/2012 nummer 22. Maat 104 paste nog net uit het lapje. Van tevoren heb ik het patroon goed gemeten om teleurstelling na uren naaiwerk te voorkomen. Zoonlief is smal gebouwd en menig model broek valt als een zak om zijn billen. Hoewel hij daar zelf niets om geeft,  hou ik daar echt niet van, zelfs niet om naar te kijken bij een ander.
 
Wegens gebrek aan tijd en zin kwam het er niet meteen van om het broekje in elkaar te naaien. Afgelopen week heb ik toch eens door de ‘UnFinished Objects’ (UFO’s) geneusd. Aangezien zoonlief gewoon vrolijk verder groeit, was dit toch wel een project dat op korte termijn af moest.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Het is een erg smal model met opgestikte voorzakken en sierstiksels op de bovenbenen. Ik nam helderblauw garen voor deze stiksels. Hoewel ik de broek aan de strakke kant vind zitten, is het wel echt een mooi model. En kleuterzoon wil hem per se hebben en niet doorschuiven naar peuterdochter. Heerlijk toch, als je kind zo enthousiast is over je werk. Dat maakt mij altijd een extra trotse moeder.

 

Zo’n fotoshoot is niet echt iets voor zoonlief, maar toch even twee kiekjes…

 

Nu ligt er nog een geknipte zomerjas voor dochterlief bij de UFO’s. Tja, heeft dat nog zin? Toen ik eraan begon was ik enthousiast, zo’n lief klein meisje in een schattige trenchcoat. Maar de zon scheen, ik was weer even uitgenaaid. En er was niet eens een jas nodig omdat er nog een reservejas was die haar schattiger stond dan ik dacht. Conclusie: er was en is nog steeds geen motivatie om het jasje af te maken.  Ik ben bang dat ze het maatje dat ik geknipt heb inmiddels niet eens meer past.

Misschien maak ik het jasje toch nog af. Wellicht is er een ander schattig meisje dat ik er blij mee kan maken.