Schoolfoto’s

Bij mijn zoon op school komt aan het eind van het jaar de schoolfotograaf. Er wordt een portretfoto, een ‘actiefoto’ en een klassenfoto gemaakt. En samen met kleine zus op de foto al zit ze nog niet op school, kan na schooltijd ook nog even.

Ik herinner me vorig jaar nog goed. Oh jee, is de fotograaf al geweest? Had ik toch even wat gel in je haar moeten doen en een ander setje kleding voor je uitgekozen. Dat laat ik me niet nog eens gebeuren. Dus dit jaar stond het in de agenda genoteerd en gingen we zelfs de week ervoor nog even naar de kapper.

Wat poseerden ze lief samen. En dan afwachten of ze er leuk op staan.

Twee weken later krijg je de inlogcodes voor de website mee. Zoonlief moest van de fotograaf iedere keer ‘patatje’ zeggen. Dat heeft geresulteerd in een onderste-tanden-serie. Dochterlief daarentegen is fotogeniek en loves the camera. En ook samen staan ze er erg lief op.

Maar uiteindelijk is het één grote business. Natuurlijk, zo’n fotograaf heeft goede apparatuur en moet er zijn brood mee verdienen. Maar ze weten je wel op het gevoel te spelen. Foto’s van goede kwaliteit, met de allermooiste en liefste kinderen van de wereld (en dat vindt uiteraard iedere ouder van zijn eigen kinderen). Dan krijg je toch het gevoel: die foto wil ik niet missen in mijn collectie! En dat weten ze. Betaal er dan ook maar voor! Wat een prijzen…

Voor opa, oma, andere opa, oma ook nog een exemplaar? Of toch voordeliger met zo’n totaalpakket. Zucht… steun…. au in de portemonnee…

De volgende keer pak ik toch zelf maar weer eens de camera en maken we er zelf wel een leuke fotoshoot van. Klik klik klik, wat niet goed is gaat weg. Voor 10 cent per foto klaar.

Of nog beter: eindelijk eens al die duizenden foto’s uitzoeken die op de pc staan opgeslagen van alle niet te missen momenten van zoon- en dochterlief…

Advertenties

Poes poes poes…

Naast manlief, kleuterzoon, peuterdochter en ikzelf bestaat ons gezin uit een lieve poes. Zeven jaar geleden zijn we erbij geweest toen ze geboren werd. Het enige lapjeskatje van de 5 kittens die geboren werden. En van alle vijf was zei de ondeugendste. Vanuit het dialect noemde ik haar Boe’s de poes (waar is de poes?).

De kinderen zijn dol op haar, en Boes is op haar manier dol op de kinderen. Als er iemand ziek is, ligt ze bij diegene op het voeteneinde. ’s Ochtends doet ze mauwend een rondje langs alle slaapkamers om te kijken of iedereen er is. En als we naar het speeltuintje een straatje verderop wandelen, loopt ze mauwend en bewakend mee tot ze niet verder durft.

Op de markt zag ik een leuk poezenkatoentje. Een jurkje voor dochterlief kan er altijd bij. En met leuke roze details valt dat altijd wel in de smaak. Het is een standaard topje met rits op de rug, en een rok met plooien van contrasterend roze. Dochter is er blij mee. En Boes? Mauw!

 

 

Werken in opdracht

Voor een vriendin maakte ik in opdracht een geboorteslinger. Een vlaggenlijn van stof versierd met de naam, het sterrenbeeld en een verwisselbaar vlaggetje met de leeftijd.

Ze zocht zelf de stofjes uit op de markt: een erg leuke en stoere combinatie! Na het een en ander overleg ben ik er mee aan de slag gegaan. Ontwerpen, knippen, naaien, strijken… Een heel karwei moet ik zeggen! En al die verschillende kleurtjes zorgde voor vaak wisselen en opnieuw inrijgen van het juiste klosje garen. Waarschijnlijk word ik er wel handiger in als ik vaker een geboorteslinger zou maken.

Zelf vind ik het resultaat heel mooi geworden. Maar ik begrijp nu ook waarom dit soort artikelen zo enorm duur is. De materiaalkosten vallen nog wel mee, maar er gaat heel wat tijd in zitten. Dat had ik misschien iets onderschat.

Natuurlijk heb je dan ook wat. Geen standaard artikel dat massaal geproduceerd is in de fabriek, maar een handgemaakt, naar eigen wens ingevuld en met veel liefde gemaakt cadeau voor een kleine nieuwe wereldburger.

Enkele fotootjes, maar even zonder de vlaggetjes met de naam 😉

 

Poppenmoedertje

Gisteren was peuterdochter jarig. Ze is al weer 3 jaar geworden! En het leukste is om zelf een cadeautje voor haar te maken. Zo’n cadeautje waar je persoonlijk veel liefde en tijd in steekt is toch extra speciaal.

Er stond al langer deze draagdoek voor de pop op mijn lijstje van leuke projectjes. Voor ons poppenmoedertje natuurlijk een perfect cadeautje. En bovendien is het handig om wat stofrestjes waar ik er genoeg van heb weg te werken.

IMG_4464 IMG_4465

Het patroontje vond ik via Pinterest op deze site.

Ik heb er gelijk een tweede van gemaakt als toekomstig cadeautje. Dit keer liet ik de randen weg. Ik vond dat het decoratiestofje in het midden van de draagdoek wel erg klein werd, terwijl dat juist het mooiste stukje is. Bovendien wordt het model zo nog eenvoudiger om te maken.

IMG_4506

Stipjes²

Stipjes in het kwadraat….

IMG_4433

Net nu we vakantie hebben krijgt peuterdochter de waterpokken. Ze lijkt nauwelijks jeuk te hebben en is er gelukkig verder ook niet erg ziek van. Dochterlief was gisteren zelfs bang dat ik de stipjes er in bad zou afwassen, en daar werd ze heel boos over. Maar toch doen we wel even rustig aan thuis. En laten ze net op het kinderdagverblijf het thema ‘ziek’ hebben, waarbij ze een popje knutselden met waterpokjes (zie knutselwerkje op de achtergrond).

En zo’n dagje thuis geeft mij weer de gelegenheid om een jurkje af te maken. Ik was er al eerder aan begonnen, maar ik vond het zo’n soepmodel dat ik het terug in de naaimand heb gegooid. Maar peuterdochter wil per se een rokje of jurkje aan. En van jurkjes heeft ze niet zo veel meer. Dus toch nog maar eens doorpassen en het een en ander veranderen. Vooral de lengte maakte het lijzig, maar dat is eenvoudig opgelost. En de ook deze stipjes vindt ze prachtig.

IMG_4437 IMG_4436

Lettertjes

Iedere dag verbaas ik me weer over de groei en ontwikkeling van mijn kinderen. Wat leren ze een boel, en wat gaat dat snel. Moet je ze de ene dag ergens bij helpen, dan kan dat de volgende dag alweer verleden tijd zijn. En helemaal sinds de oudste op school zit gaat het snel. Natuurlijk volgt na schooltijd de vraag hoe het vandaag was. En meestal volgt daar het standaard antwoord ‘goed’ of ‘leuk!’ op. Maar wat was er dan goed of leuk? ‘Gewoon, alles…’ Je komt er maar met moeite achter hoe de dag is geweest, maar gelukkig heeft hij het er enorm naar zijn zin.

Maar soms zijn er dan die momenten dan je je bewust wordt van hoe veel hij leert. Zo las ik vanavond voor het slapen gaan een boekje waarin letterherkenning op kleuterniveau wordt aangeboden. Ik was vooral benieuwd of hij daar interesse in had (en anders is het altijd nog gewoon een leuk boekje om te lezen). Op een bladzijde werd gevraag hoe vaak je het woordje ‘ik’ zag staan. Kleuterzoon telde ze zonder problemen. Tussen alle ‘ik’-jes stonden ook sik, hik, tik, enzovoorts. Dus vroeg ik hem wat je krijg als je t voor de ‘ik’ zet. Zijn antwoord: ‘tik!’. ‘En als je dan pr voor ‘ik’ zet?’, vroeg ik hem. En zijn antwoord?

JEUK!

Die had ik niet zien aankomen… Bijdehandje….

TV plassen

Hoera! Peuterdochter is zindelijk! Alhoewel ze al vaker op de wc plaste, wilde ze altijd heel stellig daarna weer haar luiertje aan. Ik denk dat ze te onzeker was om zonder luier rond te lopen.

Anderhalve week geleden speelden peuterdochter en kleuterzoon in het zwembadje in de tuin. Ik heb haar gezegd dat als ze moest plassen, ze naar de wc moet gaan. Ik rekende nergens op en een plasje in de tuin kan geen kwaad toch? Maar dit keer kwam ze zelf naar me toe om te zeggen dat ze moest plassen!

Natuurlijk heb ik daarop ingehaakt en prachtige prinsessenonderbroeken gekocht. Onder het mom van ‘prinsessen hebben geen luiertjes aan’ is ze van de een op de andere dag zindelijk. Want dochterlief wil niets liever dan een prinsesje zijn!

Maar ach, wat heb ik gelachen daarna. Op de een of andere manier kan ze de woorden wc en tv maar niet goed onthouden. Dus wat zegt dochterlief nu? Juist! ‘Mama, mijne tv plassen!’ Haha, ach ja, gelukkig weet ik wat ze echt bedoelt. En terwijl ik dit typ zit ze nu dus even wc te kijken…. uhm, tv dus…