Voor wie poets ik eigenlijk?

‘Mama, mag ik vandaag afspreken?’ ‘Natuurlijk schat.’ Een bijna dagelijks terugkerende vraag van kleuterzoon. ‘Ik kom je straks weer halen en dan kijken we even met wie en waar, goed?’

Maar eenmaal thuis realiseer ik me dat ik wel echt even aan de poets moet. Dus de afwas van gister wordt gedaan, even allerlei rommeltjes hier en daar weggraaien, de stofzuiger door het huis, tussendoor nog even de was ophangen. Toch nog even dweilen? Ja de vloer is nu toch vrij en kan wel een sopje gebruiken. Ondertussen moet er nog voor peuterdochter gezorgd worden, lunchen, en voor je het weet is het weer tijd om zoonlief op te gaan halen.

Door de regen op de fiets. ‘Dag schat, was het leuk vandaag op school?’ ‘Ja mag ik bij vriendje spelen?’….

Natuurlijk mag dat. Als de kinderen blij zijn is mama dat ook. Dus daar ga ik weer, met alleen peuterdochter op de fiets door de regenregen naar huis. En straks zoonlief weer ophalen.

En nu? Mijn huis is schoon, natuurlijk in eerste instantie voor mezelf en omdat het erbij hoort. De kinderen malen er immers niet om. En morgen? Dan kan ik zeggen dat gisteren mijn huis schoon was…

Advertenties